ben ve bizi ayıran çerçevenin içindeki şiir

bana hiç bilmediğim bir şeyi hatırlatıyordu

hiç olmayan biz

hiç bilmediğim bir doku

hiç öpmediğim dudaklarında

halı sahadan sonra terli terli içtiğim sigaradan daha fazla

kedimi su içerken izlemekten daha az

yalnız uyumaktan daha kötü

boş bedenlerle sevişmekten daha güzel

yazın foça’da haluk çetin dinlemek gibi

asla sırası gelmeyecek basit bir hayalden daha ciddi

astronot olmak istiyorum diyen küçüklüğümden daha gerçekçi

ıslak asfaltta kayıp düşen bisikletli çocuğun yağmura kızması gibi

yağmur kadar suçlu, yağmur kadar habersiz.